Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΛΟΥΚΑ ΜΕΛΟΥΣ ΤΗΣ Κ.Ε. ΤΟΥ ΚΚΕ
Στην ομιλία του, ο Στέφανος Λουκάς τόνισε τα εξής:
«Αγαπητές φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Με μεγάλο σεβασμό και ιδιαίτερη συγκίνηση αποτίουμε φόρο τιμής στους Αλύγιστους της ταξικής πάλης Μακρονησιώτες, τις ηρωίδες και τους ήρωες του Κόμματός μας, της εργατικής τάξης, του λαού μας, που έγραψαν μερικές από τις πιο λαμπρές σελίδες της επαναστατικής πάλης της Ελλάδας στην περίοδο της Αντίστασης στη ναζιστική κατοχή για την απελευθέρωση και την τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, την επέτειο των 80 χρόνων από την ίδρυση του οποίου γιορτάζουμε φέτος.
Τιμάμε τους Μακρονησιώτες που με τον ανείπωτο ηρωισμό τους σε ετούτο το νησί του θανάτου μας άφησαν παρακαταθήκη το παράδειγμά τους στον ανεξάντλητο ταξικό αγώνα για τις λεωφόρους του μέλλοντος, την κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, έναν κόσμο χωρίς πολέμους, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Η Μακρόνησος είναι τόπος βασανισμού και μαρτυρίου δεκάδων χιλιάδων αγωνιστών της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στη συντριπτική τους πλειοψηφία κομμουνιστριών και κομμουνιστών. Είναι σύμβολο αντίστασης ατομικής και ομαδικής ενάντια στη βία που έφτανε μέχρι τον θάνατο.
Εδώ οι αστοί έγραψαν την πιο μακάβρια ιστορία της ύπαρξής τους που ακόμη και η φαντασία του διαβόλου δεν έφτανε για να συλλάβει και να δημιουργήσει τέτοια κόλαση.
Η ιστορία της Μακρονήσου γράφεται στην ιστορική περίοδο της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) με πρωτοπορία το ΚΚΕ, του ταξικού πολέμου της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων της πόλης και του χωριού, ενάντια στην ντόπια αστική τάξη, στο σύνολο των πολιτικών της δυνάμεων (“δεξιών” και “κεντρώων”), στο κράτος τους και στις συμμαχικές τους δυνάμεις, Μ. Βρετανία και ΗΠΑ.
Ήταν αγώνας δίκαιος, ηρωικός και μεγαλειώδης, η κορυφαία εκδήλωση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον εικοστό αιώνα.
Η δημιουργία και οργάνωση της Μακρονήσου σχεδιάστηκε από τον αστικό πολιτικό κόσμο, το κράτος τους, από κοινού με τους Αγγλοαμερικανούς συμμάχους του.
Η προϊστορία της αρχίζει στο 1946 με τα πειθαρχικά τάγματα “επικινδύνων φαντάρων” σε Λιόπεσι, Λάρισα, Ντουντουλάρ Θεσσαλονίκης και Άγιο Νικόλαο Κρήτης.
Επικίνδυνους τους χαρακτήριζε το αστικό καθεστώς γιατί είχαν πάρει μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές των ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ενώ η πλειοψηφία τους ήταν κομμουνιστές.
Η Μακρόνησος ξεκίνησε να λειτουργεί τον Μάη 1947. Οργανώθηκε αρχικά σε τρία στρατιωτικά τάγματα, τρία Ειδικά Τάγματα Οπλιτών.
Στη συνέχεια μεταφέρονται οι Στρατιωτικές Φυλακές Αθηνών, από τη Βουλιαγμένη, οι αξιωματικοί του ΕΛΑΣ από τη Σαντορίνη. Τον Μάρτη 1948 στις Στρατιωτικές Φυλακές Αθηνών στο Ειδικό Σώμα Αναμόρφωσης Ιδιωτών, που αποτέλεσε το Τέταρτο Ειδικό Τάγμα Οπλιτών, μεταφέρονται οι πολιτικοί υπόδικοι που θα δικάζονταν στα Έκτακτα Στρατοδικεία.
Στα τέλη του 1948 διαμορφώνεται το στρατόπεδο πειθαρχημένης διαβίωσης. Εδώ θα μεταφερθούν χιλιάδες πολιτικοί εξόριστοι, από Ικαρία, Λήμνο, Άη Στράτη, στο πρώτο εξάμηνο του 1949. Από τους πρώτους μεταφέρθηκαν οι ανήλικοι κρατούμενοι της Γυάρου.
Τον Γενάρη 1950 θα μεταφερθούν στη Μακρόνησο και οι 1.200 γυναίκες εξόριστες από το Τρικέρι μαζί με τα παιδιά τους, στη λεγόμενη Ειδική Σχολή Αναμορφώσεως Γυναικών.
Στην κόλαση της Μακρονήσου οι βασανιστές συναγωνίζονταν στο ποιος θα εφεύρει και θα εφαρμόσει τα πιο φρικτά βασανιστήρια για να “σκοτώσουν” τη συνείδηση των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών. Στόχος το ηθικό τους τσάκισμα μέσα από την υπογραφή δηλώσεων αποκήρυξης του ΚΚΕ και της ιδεολογίας του, επιδιώκοντας και το τσάκισμα του ηθικού του λαού, την εξουδετέρωση του λαϊκού κινήματος που πάλευε ενάντια στην αστική εξουσία, επιδιώκοντας την αποστέρηση του ΔΣΕ από πολύτιμες εφεδρείες.
Τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν, όπως π.χ. το ξύλο με σύρματα, καδρόνια και ξύλα μπαμπού, η φάλαγγα, η ψυχρολουσία, η έκθεση στον ήλιο και το κρύο και το κάψιμο με πυρωμένα σίδερα και τσιγάρα, που συνδυάζονταν με ώρες καψονιών όπως η ορθοστασία και η ακινησία, ξεπερνούσαν την ανθρώπινη αντοχή. Παράλληλα, εφαρμόζονταν ψυχολογικές μέθοδοι βασανισμού, όπως η άσκοπη εργασία, το κουβάλημα της πέτρας, ο δημόσιος εξευτελισμός.
Τα βασανιστήρια αυτά τα υπέστησαν οι άνδρες, οι γυναίκες κρατούμενες και πολλά από τα ανήλικα παιδιά του στρατοπέδου.
Ανάμεσα στους πολλούς ήρωες που τίποτε δεν τους λύγισε, ξεχωρίζει η μεγάλη μορφή του Δημήτρη Τατάκη, καπετάνιου του Εμπορικού Ναυτικού, που άντεξε στο μαρτύριο της ορθοστασίας επί 33 μέρες, μαζί και στο μαρτύριο της δίψας και της πείνας. Και τον αποτελείωσαν με φρικτά βασανιστήρια.
Κολοφώνα της βίας στη Μακρόνησο αποτέλεσε η ομαδική σφαγή στο Α’ ΕΤΟ στις 29 Φλεβάρη και 1 Μάρτη 1948 περισσότερων από 350 φαντάρων (29 Φλεβάρη 1948 – 1 Μάρτη 1948). Τους δολοφόνησαν τους ψυχρά πάνω στο νησί την πρώτη μέρα, ενώ τη δεύτερη τους χτυπούσαν από στεριά και θάλασσα. Τους νεκρούς τους έριξαν στη θάλασσα στη βραχονησίδα Σαν Τζιόρτζιο, μέσα σε συρμάτινα δίχτυα. Ως σήμερα δεν έχει εξακριβωθεί και προσωποποιηθεί ο ακριβής αριθμός τους, γιατί οι κυβερνήσεις κρατούν ερμητικά κλειστά τα αρχεία του Στρατού για το φρικτό έγκλημά τους.
Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
H ιστορία των Μακρονησιωτών αποτελεί παρακαταθήκη για τους σημερινούς ταξικούς αγώνες. Γιατί ζούμε σε συνθήκες που καθορίζονται από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την επιβράδυνση, ύφεση, που δείχνουν προεόρτια οικονομικής κρίσης. Το έχει εκτιμήσει κατ’ επανάληψη το ΔΝΤ, λέγοντας μάλιστα ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με συχνές οικονομικές κρίσεις. Μέσα στις πολεμικές συνθήκες που ζούμε και στους ανταγωνισμούς που οξύνονται στο έπακρο τόσο ανάμεσα σε ΗΠΑ – ΕΕ όσο και ανάμεσα σε ΕΕ – Κίνα, αλλά πρωταρχικά ΗΠΑ – Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, εμπλέκονται και περιφερειακοί ανταγωνισμοί όπως μεταξύ αστικών τάξεων Ελλάδας – Τουρκίας.
Το γεγονός ότι η Ρωσία με τις ΗΠΑ έρχονται επίσης πιο κοντά, επιδρά, δηλαδή το ότι θα έρθει ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην ΕΕ δεν σημαίνει ότι οι πόλεμοι θα σταματήσουν. Αυτή η εξέλιξη εντάσσεται στους οξύτατους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς μεταξύ ΗΠΑ – Κίνας. Οι λαοί όμως θα περάσουν ακόμη πιο πολλαπλές δυσκολίες στη ζωή τους στη συνέχεια και λόγω των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της εξάπλωσής τους και λόγω επιβράδυνσης, ύφεσης και επερχόμενης οικονομικής κρίσης.
H στρατηγική της αστικής τάξης για μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό, μεταφορικό και ψηφιακό κόμβο, με καλώδια, αγωγούς, γεωτρήσεις και με την εισαγωγή πανάκριβου αμερικανικού LNG, αποθήκευση και διοχέτευσή του στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Ευρώπη με τον Κάθετο Διάδρομο, δείχνει την επιδίωξη γεωστρατηγικής αναβάθμισης της αστικής τάξης σε Βαλκάνια, Ανατολική Ευρώπη, Ανατολική Μεσόγειο.
Ταυτόχρονα δείχνει την οικονομική επιθετικότητα της αστικής τάξης της Ελλάδας και γι’ αυτό εμπλέκεται μέχρι τα μπούνια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Αλλά και η τουρκική αστική τάξη είναι επιθετική και μάλιστα απέναντι στην ελληνική αστική τάξη. Ζήτημα που εκφράζεται με αμφισβητήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων, με τη θεωρία της “γαλάζιας πατρίδας” που ετοιμάζεται να τη νομοθετήσει επιδιώκοντας το μοίρασμα του Αιγαίου, της θάλασσας νότια και ανατολικά της Κρήτης. Εναντιώνεται στις εξορύξεις σε αυτές τις θαλάσσιες περιοχές παρά τα κυριαρχικά δικαιώματά μας, αλλά και στην πόντιση ενεργειακού καλωδίου.
Εξορύξεις υδρογονανθράκων και καλώδιο που θα ενώσει ενεργειακά Ελλάδα – Κύπρο – Ισραήλ δεν ωφελούν τον λαό μας.
Σε αυτό το πεδίο ανταγωνίζονται και κοντράρονται οι δύο αστικές τάξεις και φαίνεται τώρα με την ελληνική NAVTEX για στρατιωτική άσκηση στην περιοχή πόντισης του καλωδίου που απαντήθηκε με τουρκική αντιNAVTEX.
Αυτή τη στρατηγική υπηρετεί η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος του Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ, του Βελόπουλου και των άλλων. Για να το πετύχουν, υλοποιούν και στηρίζουν τις στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ.
Όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα του συστήματος είναι συνένοχοι για την επέκταση των αμερικανικών βάσεων, που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στους πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, την αποστολή όπλων στην Ουκρανία, τις στρατηγικές συμφωνίες με το Ισραήλ, την αποστολή ελληνικών φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Περσικό για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των ενεργειακών ομίλων.
Θυμίζουμε επίσης ότι με τη Γαλλία η Ελλάδα έχει υπογράψει στρατιωτική συνεργασία, αλλά η Γαλλία πρόσφατα υπέγραψε “οδικό χάρτη” στρατιωτικής συνεργασίας και με την Τουρκία. Τέτοιες είναι οι συμμαχίες για την ασφάλεια της χώρας που υπογράφει η κυβέρνηση με τη συμφωνία των άλλων αστικών κομμάτων. Γι’ αυτό ο λαός μας δεν πρέπει να έχει καμιά εμπιστοσύνη στην αστική τάξη, στο κράτος και τις κυβερνήσεις τους, στα κόμματά τους. Γι’ αυτό λέμε ότι υπάρχει η πατρίδα των καπιταλιστών που είναι τα κέρδη τους και η πατρίδα των εργαζομένων. Για αυτή την πατρίδα παλεύουμε, χωρίς καπιταλιστές, πολέμους και εκμετάλλευση.
Οι συμμαχίες αυτές φέρνουν τη μεγαλύτερη ανασφάλεια στον λαό. Έχουμε κατ’ επανάληψη ευθείες απειλές από τη Ρωσία και το Ιράν ότι στρατιωτικές υποδομές που ενισχύουν τους αντιπάλους τους σε κάθε χώρα, άρα και στην Ελλάδα, είναι στόχοι αντιποίνων.
Υπάρχει επίσης ο σφοδρός ανταγωνισμός ανάμεσα σε Τουρκία και Ισραήλ, που παραλίγο να ωθούσε σε πολεμική ανάφλεξη μεταξύ τους στη Συρία. Η Ελλάδα ως σύμμαχος του κράτους -δολοφόνου Ισραήλ θα εμπλεκόταν και εκεί.
Η ελληνική κυβέρνηση πήρε αυξημένα μέτρα προστασίας στη βάση της Σούδας. Παρείχε επίσης στρατιωτική ασφάλεια στην Κύπρο, στη Βουλγαρία, στη Σαουδική Αραβία με τη συστοιχία των “Patriot”, αλλά και με πολεμικά πλοία στην Αν. Μεσόγειο.
Το Ελληνικό Ναυτικό έχει τη διοίκηση στη ναυτική αποστολή “Aspides” στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Άντεν με φρεγάτα, ενώ η κυβέρνηση ήταν πρόθυμη για εμπλοκή στα Στενά του Ορμούζ. Άλλωστε, η δράση του Ναυτικού φτάνει στην επιχείρηση “ATALANTA” στον Ινδικό Ωκεανό. Έχει κάνει στρατηγικές συμμαχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με Κύπρο, Ισραήλ και ΗΠΑ, το λεγόμενο σχήμα 3+1.
Η επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ Μ. Ρούμπιο σηματοδοτεί την ακόμα πιο βαθιά εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς και ενεργειακούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ. Το Κόμμα μας το ανέδειξε ως ένα ακόμη βήμα βαθιάς εξάπλωσης της συμμετοχής της χώρας στον πόλεμο, καλώντας τον λαό με τις κινητοποιήσεις του να καταδικάσει την πολεμική και ενεργειακή εμπλοκή που είναι αξεχώριστες.
Τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης έδιναν όρκους πίστης στην “εθνική υπόθεση” του Κάθετου Διαδρόμου κάνοντας κριτική για την ανάγκη περισσότερων “ανταλλαγμάτων” στα Ελληνοτουρκικά.
Τη βαθιά ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο και στην προετοιμασία του αποδεικνύουν και οι νέες “αγορές του αιώνα” από ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ κ.λπ., το γιγαντιαίο για τα δεδομένα της Ελλάδας εξοπλιστικό πρόγραμμα “Ατζέντα 2030”. Κάθε χρόνο θα καταβάλλει η κυβέρνηση 7 δισ., δηλαδή το 3,5% του ΑΕΠ, για τις πολεμικές ανάγκες του ΝΑΤΟ. Αυτά τα χρήματα θα τα πληρώσει με τη φοροληστεία του ο λαός, αλλά και τις περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες, στην Υγεία και την Παιδεία, στους μισθούς και τις συντάξεις.
Φίλες και φίλοι,
Η υπόσχεση που δίνουν τα κόμματα του συστήματος ότι μέσα στο σημερινό σύστημα, με την αύξηση του ΑΕΠ, την αύξηση της πίτας που παράγεται, των επενδύσεων και των κερδών θα έρθει η λαϊκή ευημερία, είναι μέγα ψέμα.
Η ίδια η ζωή παντού αποκαλύπτει ότι πίσω από την αύξηση των κερδών και την προσέλκυση επενδύσεων βρίσκεται πάντα το ξεζούμισμα των εργαζομένων, η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης, η ακρίβεια και η φοροληστεία του λαού από το κράτος του κεφαλαίου.
Πίσω από το ρεκόρ προσέλκυσης επενδύσεων από 11% του ΑΕΠ το 2019 στο σχεδόν 17% το 2025, που πανηγυρίζει η κυβέρνηση, πίσω από την εκτίναξη των κερδών των επιχειρηματιών στα τρόφιμα, στην Ενέργεια, στις τράπεζες, στις Κατασκευές και στις Μεταφορές, στις Τηλεπικοινωνίες, κρύβεται η μείωση των πραγματικών μισθών, η εντατικοποίηση, τα 10ωρα και 12ωρα των εργαζομένων. Με τον μέσο ονομαστικό μισθό να αυξάνει 12%, αλλά την ίδια ώρα να αυξάνουν οι τιμές των τροφίμων κατά 32% και της ηλεκτρικής ενέργειας κατά 33,5% (την περίοδο 2018-2024).
Κρύβεται η αύξηση των άδικων έμμεσων φόρων κατά 68,45% και του ΕΦΚ κατά 5,1%. Κρύβεται η αύξηση των άμεσων φόρων των αυτοαπασχολούμενων κατά 40%, καθώς και των μισθωτών. Ο λαός πληρώνει το 95% του συνόλου των φόρων.
Ο Τσίπρας με την ΕΛ.Α.Σ. και ο Ανδρουλάκης με το ΠΑΣΟΚ ασκούν κριτική στην κυβέρνηση για την απόκλιση απ’ τον κοινοτικό μέσο όρο στις επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ (21,5%). Όμως οι ίδιοι κερδισμένοι και χαμένοι θα συνεχίσουν να υπάρχουν κι αν η Ελλάδα φτάσει στον μέσο όρο της ΕΕ σχετικά με τις επενδύσεις. Δεν θα ζήσει καλύτερα και η εργατική τάξη, ο λαός.
Η διατροφική και ενεργειακή ακρίβεια, η αύξηση της κοινωνικής ανισότητας θα συνεχίζονται όπως σε όλη την ΕΕ.
Ψέμα είναι και η υπόσχεση τόσο της κυβέρνησης όσο και της κάλπικης αστικής αντιπολίτευσης, ότι οι καλύτερες μέρες για τον λαό θα έρθουν με την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, μιας νέας παραγωγικής βάσης με στροφή στη σύγχρονη τεχνολογία και τη βιομηχανία. Αντίστοιχες είναι οι παρεμβάσεις του ΣΕΒ.
Όμως δεν υπάρχει μοντέλο καπιταλιστικής ανάπτυξης που να μη βασίζεται στην αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και στο άνοιγμα της ψαλίδας μισθών – παραγωγικότητας για να αυξηθεί η καπιταλιστική κερδοφορία και να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Η ψαλίδα μεταξύ μισθών και παραγωγικότητας διαπιστώνεται σε όλη την ΕΕ. Πουθενά στον καπιταλισμό δεν δίνεται στον λαό η αύξηση του πλούτου που παράγει ο ίδιος.
Το 65% των εργαζομένων στις ΗΠΑ δεν τα βγάζει πέρα. Μεγάλο μέρος λαϊκών ανθρώπων αγοράζει από τα σούπερ μάρκετ βερεσέ. Οι πραγματικοί μισθοί στην Ευρωζώνη βρίσκονται κάτω από τα επίπεδα του 2021. Γι’ αυτό διογκώνεται παντού η λαϊκή δυσαρέσκεια.
Τα ίδια στη Γαλλία όπου ετοιμάζονται να κάνουν 54 δισ. περικοπές από Υγεία, κοινωνικές παροχές, συντάξεις έχοντας μισθούς καθηλωμένους, στη Γερμανία με τις εκατοντάδες χιλιάδες απολύσεις και μειώσεις μισθών, στην Ισπανία με την πανάκριβη στέγη, στην Ιταλία και αλλού.
Η οικονομία στην Ευρωζώνη είναι σε ύφεση, ενώ έχουν οξυνθεί στο έπακρο οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα βόρεια κράτη της με επικεφαλής τη Γερμανία και στα νότια κράτη για τον προϋπολογισμό της γιατί έχουν αυξηθεί τα κρατικά τους χρέη και αδυνατούν να πληρώσουν. Πληρώνουν όμως τα σπασμένα οι λαοί.
Το κεφάλαιο επενδύει με κριτήριο το μέγιστο ποσοστό κέρδους
Η περιβόητη στροφή στις ποιοτικές παραγωγικές επενδύσεις, την οποία ζητά ο ΣΕΒ και υπόσχονται Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης και Τσίπρας, θα μεταφραστεί σε νέα πολύμορφη κρατική στήριξη των επενδυτικών σχεδίων των επιχειρηματικών ομίλων, που θα προέλθει απ’ τις κρατικές περικοπές κοινωνικής πολιτικής, τη φοροληστεία του λαού και τη φοροασυλία του μεγάλου κεφαλαίου.
Πίσω από την υπόθεση “νέο παραγωγικό μοντέλο” υπάρχει η κοινή δέσμευση των αστικών κομμάτων για στροφή στην πολεμική οικονομία, στην παραγωγή εξοπλισμών, την κατασκευή υποδομών πολεμικής προετοιμασίας, αλλά και σε Ενέργεια, Μεταφορές, Τηλεπικοινωνίες, τρόφιμα και άλλες βιομηχανίες που χρειάζονται στους πολέμους και θα διασφαλίσουν νέες επενδυτικές ευκαιρίες στους ντόπιους μονοπωλιακούς ομίλους.
Αυτό είναι το πραγματικό αντιλαϊκό περιεχόμενο της αντιπαράθεσης ΝΔ, ΕΛ.Α.Σ. και ΠΑΣΟΚ σχετικά με την αποτελεσματική διαχείριση του Ταμείου Ανάκαμψης και των νέων ευρωενωσιακών προγραμμάτων. Η στροφή στην πολεμική οικονομία περιλαμβάνει πρόγραμμα στρατιωτικών προμηθειών περίπου 28 δισ. σε ορίζοντα 12 ετών που θα πληρώσει ο λαός.
Σε όλες τις επίσημες εκτιμήσεις προβλέπεται ήδη πορεία επιβράδυνσης της ελληνικής οικονομίας, που αντικειμενικά περιορίζει τα περιθώρια ελιγμών της όποιας επόμενης κυβέρνησης, ενώ πυκνώνουν τα σημάδια εκδήλωσης μιας νέας διεθνούς κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου.
Μέσα σ’ αυτόν τον στενό κορσέ του συστήματος, οι μικρές διαφορές των “κοστολογημένων προτάσεων” της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της ΕΛ.Α.Σ. δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά για την ικανοποίηση των αναγκών μας. Όλα τα κόμματα του συστήματος κοστολογούν και τελικά θυσιάζουν διαρκώς τις ανάγκες μας στον βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Όλα δίνουν εξετάσεις στην άρχουσα τάξη και στους συμμάχους της, ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ. Γι’ αυτό και οι μικρές διαφορές τους αφορούν τελικά διαφορετικούς τρόπους κλοπής του εισοδήματός μας και σφαγής των δικαιωμάτων μας.
Οι διαφορετικές προτάσεις τους για το αν οι δόσεις ρύθμισης των “κόκκινων” δανείων θα είναι 72 ή 120 δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες που διαχρονικά διογκώνουν τα χρέη των λαϊκών οικογενειών.
Ο διαγωνισμός των παρόμοιων προτάσεων των συστημικών κομμάτων για το Ψηφιακό Παρατηρητήριο Τιμών και την αναβάθμιση της Επιτροπής Ανταγωνισμού δεν θα αντιμετωπίσει το τέρας της ακρίβειας. Κρύβει τη συμφωνία τους να διασφαλίζονται τα κρατικά έσοδα και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα από τη φοροαφαίμαξη του λαού, να διατηρηθούν οι χαμηλοί μισθοί και να μη θιγούν ουσιαστικά τα θηριώδη κέρδη των ομίλων που αποτελούν την αιτία της ακρίβειας.
Ο Τσίπρας μιλάει για προίκα 12 δισ. του νέου Εθνικού Ταμείου Σύγκλησης που εξαγγέλλει, για την ενίσχυση των επενδύσεων, δηλαδή του κεφαλαίου. Όμως είναι σκόπιμα ασαφής στην εξαγγελία για “πατριωτική εισφορά του 1% της καθαρής περιουσίας του 1% των Ελλήνων”. Που θα βρει τις οφ σορ; Ποιους θα φορολογήσει;
Ακόμα πιο προκλητικές είναι οι διαβεβαιώσεις των κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας ότι θα εξαλείψουν την ενεργειακή ακρίβεια, αναβαθμίζοντας την αυξημένη παρέμβαση του κράτους στη ΔΕΗ, με την ανάδειξή της σε στρατηγικό παραγωγό και αγοραστή φτηνής Ενέργειας.
Αλλά αυτό δεν γίνεται. Η ΔΕΗ ΑΕ πρέπει να διασφαλίζει τα κέρδη των μετόχων της χαρατσώνοντας τη λαϊκή κατανάλωση και ξεζουμίζοντας τους εργαζομένους της. Διαφορετικά θα ενισχύεται από το κράτος, δηλαδή από τη φοροληστεία του λαού.
Ρωτάμε: Θα καταργηθούν οι έμμεσοι φόροι στην Ενέργεια; Θα αξιοποιηθεί ξανά ο εγχώριος λιγνίτης σε σύγκρουση με την επιβάρυνσή του απ’ το εμπόριο ρύπων; Λέμε όχι.
Η ενεργειακή ακρίβεια δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Αφορά συνολικά την Ευρωζώνη γιατί είναι γνήσιο τέκνο της ΕΕ της “απελευθέρωσης” της αγοράς, της “πράσινης μετάβασης”, του Χρηματιστηρίου Ενέργειας, του εμπορίου ρύπων, του ενεργειακού πολέμου με τη Ρωσία. Δηλαδή της στρατηγικής που προωθούν όλα τα κόμματα του συστήματος. Και πληρώνουν οι λαοί για να στηριχτούν οι “πράσινες” επενδύσεις, να αγοράζεται το πανάκριβο αμερικανικό LNG.
Ο καπιταλισμός το μόνο που μπορεί να δώσει είναι νέες μεγαλύτερες κρίσεις, πιο εκτεταμένους καταστροφικούς πολέμους, μεγαλύτερη εκμετάλλευση.
Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Υπάρχει διέξοδος για να ζήσουμε τη ζωή που μας αξίζει. Είναι ο σοσιαλισμός. Αυτή είναι η ρεαλιστική λύση για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας με βάση τις σύγχρονες επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες.
Με την κοινωνική ιδιοκτησία και την κοινωνική εργασία, η ζωή μας θα αλλάξει ριζικά, με κεντρικό, επιστημονικό σχεδιασμό της οικονομίας, με γνώμονα το σύνολο των αναγκών μας.
Αυτήν τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο για το συμφέρον του λαού δίνει το Πρόγραμμα του ΚΚΕ για την ανατροπή του συστήματος και την εργατική εξουσία.
Διότι είναι απόλυτα ρεαλιστικό με βάση τις σημερινές παραγωγικές δυνατότητες να δουλεύουμε 6-7 ώρες τη μέρα και όχι 13ωρα. Διότι είναι ρεαλιστικό η μόρφωσή μας, η υγεία μας, τα φάρμακα, να είναι εντελώς δωρεάν. Η κατοικία, η Ενέργεια, το ρεύμα, το νερό, να μην αποτελούν εμπορεύματα.
Αλλά για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Και αυτό μπορεί να το επιβάλει μόνο ο λαός με τη στάση του, τις πολιτικές επιλογές του και με τη δράση του, τον αγώνα του. Αυτό που κρίνεται σήμερα είναι πόσο δυνατός θα γίνει ο ίδιος ο λαός για να ανοίξει τον δρόμο της ανατροπής του συστήματος. Και μπορεί να το κάνει μόνο με το ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ δρα καθημερινά για να οργανωθεί αυτή η μεγάλη λαϊκή αντεπίθεση. Για να συναντηθεί το ταξικό εργατικό κίνημα με τους αγώνες της μικρομεσαίας αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων της πόλης, των φοιτητών, της νεολαίας. Για μια μεγάλη λαϊκή συμμαχία σε κάθε πόλη, σε κάθε κλάδο, σ’ όλη την Ελλάδα, απέναντι στην αστική τάξη που τσακίζει καθημερινά τη ζωή μας.
Αγωνιζόμαστε για να απεμπλακεί η Ελλάδα από τον πόλεμο και τα επικίνδυνα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου από τη χώρα μας. Να γυρίσουν πίσω οι στρατιωτικές μονάδες που δρουν εκτός συνόρων. Για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ – ΕΕ με εργατική εξουσία. Η πάλη για την εργατική εξουσία είναι μονόδρομος για να απαλλαγούμε οριστικά από τις αιτίες των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των οικονομικών κρίσεων, να ζούμε σε ευημερία. Σε περίπτωση που δεχτούμε επίθεση υπερασπιζόμαστε τα σύνορα της χώρας και πολεμάμε για να απελευθερώσουμε τον λαό από τον εισβολέα αλλά και από την ταξική εκμετάλλευση, παίρνοντας την εξουσία η εργατική τάξη.
Στηρίζουμε την πάλη των ταξικών συνδικάτων για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων με ουσιαστικές αυξήσεις, 35ωρο – 5ήμερο – 7ωρο, κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς κατανάλωσης και των έμμεσων φόρων στα καύσιμα και στο ηλεκτρικό ρεύμα. Την πάλη για αφορολόγητο των 12.000 ευρώ των αυτοαπασχολούμενων της πόλης.
Παλεύουμε ως ΚΚΕ για όλα τα παραπάνω, την κατάργηση των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων, για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία Πρόνοια και Παιδεία, χωρίς καμιά επιχειρηματικότητα, για λαϊκή στέγη φτηνή και υγιεινή, κόντρα στους πλειστηριασμούς, για κάθε λαϊκό πρόβλημα.
Μόνο ο αγώνας για να ανοίξει ο δρόμος της σύγκρουσης, της ανατροπής, της κατάργησης του συστήματος της εκμετάλλευσης μπορεί να διασφαλίσει σήμερα ανάσες ανακούφισης, προσωρινές νίκες για τον λαό και να βάλει εμπόδια στην επίθεση του κεφαλαίου.
Μας λένε, ιδιαίτερα η σάπια σοσιαλδημοκρατία, που δρα για να χειραγωγεί τον λαό στο κεφάλαιο, ότι οι λαϊκές δυνάμεις δεν ανταποκρίνονται στο κάλεσμα των ταξικών αγώνων, άλλωστε πολιτικά δίνονται οι λύσεις, άρα ψηφίστε ΠΑΣΟΚ, ψηφίστε ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα για φιλολαϊκή κυβέρνηση. Το ζήσαμε και με ΠΑΣΟΚ και με την πρώτη φορά Αριστερά, υπάρχει η πείρα της αντιλαϊκής τους πολιτικής που στήριζε το κεφάλαιο, άλλωστε είναι θιασώτες της ΕΕ.
Αλλά είναι μέγα ψέμα ότι ο λαός δεν συμμετέχει στους αγώνες. Το δείχνει η λαοθάλασσα στο συλλαλητήριο στη ΔΕΘ, στη Θεσσαλονίκη. Το έδειξαν οι κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, οι μεγάλες πανελλαδικές πανεργατικές απεργίες. Το δείχνει η αντιπολεμική απεργία στην οποία συμμετέχουν συνδικάτα σε πάνω από 100 λιμάνια σε όλο τον κόσμο, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της ΕΝΕΔΕΠ, σωματείο των εργαζομένων στην COSCO. To αναδεικνύει καθημερινά ο “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ”, όπως ο σημερινός με το πρωτοσέλιδο: “Απεργιακός αναβρασμός”. Το δείχνουν οι κινητοποιήσεις σε Ισπανία, Γαλλία, στα Βαλκάνια.
Αυτοί οι αγώνες στη χώρα μας στρέφονται ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου, των κυβερνήσεών του, της εξουσίας του. Αυτοί οι ταξικοί αγώνες μπολιάζονται με τη δράση των κομμουνιστών με αντικαπιταλιστικό, αντιμονοπωλιακό περιεχόμενο και προσανατολισμό. Οι συνθήκες συμβάλλουν στην ενίσχυσή τους. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα ισχυρό ΚΚΕ στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, μέσα στο εργατικό κίνημα. Η ενίσχυση του ΚΚΕ, η συμπόρευση με τις δυνάμεις του είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή για το συμφέρον της εργατικής τάξης, του λαού.
Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η Μακρόνησος διδάσκει τη σημασία και την αξία του ηρωισμού και της αδιαλλαξίας απέναντι στον ταξικό αντίπαλο στις πιο αντίξοες συνθήκες, που απαιτούν υπέρβαση και αγνόηση του ίδιου του φόβου του θανάτου. Διδάσκει σε ποιο έδαφος καλλιεργείται η αξία της αγωνιστικής αξιοπρέπειας.
Οι αγωνίστριες και οι αγωνιστές της Μακρονήσου δεν είχαν κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό, δεν ήταν τίποτα υπεράνθρωποι που τους έκανε ακλόνητους. Ήταν απλοί, συνηθισμένοι άνθρωποι. Απέδειξαν όμως ότι ο άνθρωπος του λαού διαθέτει απεριόριστες δυνατότητες και δυνάμεις προσφοράς και αυτοθυσίας, όταν το αποφασίσει, όταν πρόκειται για το συμφέρον των εργαζομένων.
Οι Μακρονησιώτες, κομμουνίστριες και κομμουνιστές, νίκησαν τον αντίπαλο επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά ότι οι επαναστατικές ιδέες έχουν απεριόριστη αντοχή.
Αυτές τις αξίες τις έχουμε οδηγό μας στις σύγχρονες συνθήκες, στην πάλη ενάντια στον ταξικό αντίπαλο, την αστική τάξη και το κράτος της, τις κυβερνήσεις της. Διαπαιδαγωγούμε, αλλά φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι να οπλιζόμαστε με την αδιαλλαξία απέναντι στον ταξικό εχθρό, να είμαστε ακλόνητοι, έτοιμοι για όποια θυσία χρειαστεί για την επανάσταση.
Το Κόμμα μας στην υπερεκατοντάχρονη ιστορική του διαδρομή δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι απέναντι στον ταξικό αντίπαλο, την εξουσία του κεφαλαίου. Συγκρούστηκε και συγκρούεται αξιοποιώντας κάθε μορφή πάλης σε οποιεσδήποτε συνθήκες.
Άντεξε στην πορεία του χρόνου παρά τις διώξεις, τις φυλακές και τις εξορίες, τις παρανομίες, τις εκτελέσεις μελών και στελεχών του, αλλά και τις προσπάθειες υπονόμευσης του χαρακτήρα του, της ίδιας της ύπαρξής του.
Μέσα από τις γραμμές του αναδείχτηκαν μαζικά ήρωες και ηρωίδες, επώνυμοι και πολλοί ανώνυμοι, που δεν δίστασαν να δώσουν τη ζωή τους, να αντέξουν βασανιστήρια, με ανιδιοτέλεια και συνείδηση της ευθύνης τους απέναντι στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα.
Η αφοσίωση στο επαναστατικό εργατικό κίνημα τους έκανε αλύγιστους απέναντι στον ταξικό εχθρό, δημιούργησε την ανεξάντλητη δύναμη να αντικρίζουν ήρεμοι το εκτελεστικό απόσπασμα των ταξικών αντιπάλων, γιατί τα βασανιστήρια, η εκτέλεση, ο θάνατος της ζωής τους δεν μπορούσε να δολοφονήσει την πίστη και τη συνείδησή τους.
Αυτή είναι η ελευθερία του κομμουνιστή. Η ελευθερία να αγωνίζεται για να ανατρέψει την ταξική σκλαβιά κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Να αντιπαλεύουμε το σύστημα ως την ανατροπή του για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας.
Εμείς συνεχίζουμε σήμερα στα χνάρια των Μακρονησιωτών τον αγώνα μέχρι τον κομμουνισμό. Σ’ αυτό το δύσκολο μα όμορφο του αγώνα να μη λείψει κανείς».
Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΕΚΑΜ ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΟΡΓΕΤΤΑ
«Είμαστε και πάλι φέτος εδώ, αντίκρυ στις σκιές των 4 αγωνιστών και της μιας αγωνίστριας, κρατουμένων Μακρονησιωτών, που αναπαριστά το εμβληματικό μνημείο του ΚΚΕ, δημιούργημα του γλύπτη Μ. Γεωργιλάκη, οι οποίες μας υποδέχονται στον τόπο του μαρτυρίου τους. Είμαστε και πάλι φέτος εδώ, δίπλα στο άλλο εμβληματικό μνημείο της ΠΕΚΑΜ, του Μακρονησιώτη Δεσμώτη, έργο του αείμνηστου προέδρου της ΠΕΚΑΜ Γρ. Ριζόπουλου, για να τιμήσουμε αυτούς τους αλύγιστους Μακρονησιώτες και Μακρονησιώτισσες που έγιναν φάρος φωτεινός του ταξικού αγώνα μιας δεκαετίας, μέσα στη φωτιά και το σίδερο του εμφυλίου πολέμου», επισήμανε στο ξεκίνημα του χαιρετισμού της η Μαριάννα Οργέττα.
Και πρόσθεσε:
«Η μεγάλη και αμείωτη συμμετοχή από χρόνο σε χρόνο στο κάλεσμα της ΠΕΚΑΜ για την εκδήλωση μνήμης και τιμής στον μαρτυρικό τόπο της Μακρονήσου αποδεικνύει ακόμα μια φορά πως η ιστορία της κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον και συγκινεί εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που έχουν βιώματα μέσα από την οικογένειά τους, ακούσματα από συγγενείς – γνωστούς και φίλους, που μελετούν και ενδιαφέρονται για τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, που συγκινούνται και τους συνεπαίρνουν οι στοίχοι του Ρίτσου, του Λειβαδίτη και του Αγγουλέ, η μουσική του Θεοδωράκη, τα βιβλία του Λουντέμη, τα εικαστικά έργα του Φαρσακίδη και του Δαγκλή. Γιατί πραγματικά είμαστε πολλοί αυτοί που θέλουμε να μάθουμε την αληθινή ιστορία του τόπου μας, την ιστορία που δεν διδάσκεται στα σχολεία, που συστηματικά και εσκεμμένα αποσιωπάται και διαστρεβλώνεται από τους αστούς πολιτικούς και ιστοριογράφους. Γιατί η δύναμη ψυχής των αγωνιστών, των Αλύγιστων δεσμωτών της Μακρονήσου έδειξε τότε και συνεχίζει να δείχνει μέχρι σήμερα τον δρόμο που πρέπει να ακολουθούν οι λαοί μέχρι να βρουν το δίκιο τους, μέχρι να δικαιωθεί ο αγώνας τους, να γίνουν πράξη τα όνειρά τους.
Σε τούτο τον άγονο βράχο, που κάθε σπιθαμή του είναι ποτισμένη με το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, αυτών που αρνήθηκαν να υπογράψουν δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού, των ιδανικών και των ονείρων τους, αποτυπώνεται όλη η νεώτερη ιστορία της χώρας μας. Εδώ είναι γραμμένη η ιστορία της κορυφαίας στιγμής της ταξικής πάλης, όταν κρινόταν το ζήτημα της εξουσίας ανάμεσα στο παλιό -τις μοναρχοφασιστικές αστικές κυβερνήσεις κάθε πολιτικής απόχρωσης- και το καινούργιο -το όνειρο των χιλιάδων εργατών, αγροτών, διανοούμενων, νέων που πάλεψαν μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, να απαλλαγούν από τον ξένο κατακτητή και τους συνεργάτες του γράφοντας την εποποιία της Εθνικής Αντίστασης, αλλά και να οικοδομήσουν τη δική τους κοινωνία, τη σοσιαλιστική – κομμουνιστική, απαλλαγμένη από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την ανθρώπινη εκμετάλλευση.
Εδώ είναι γραμμένες οι πιο μελανές σελίδες της αστικής δημοκρατίας αφού σε τούτο τον τόπο συναντιέται η κοινή πορεία του Τσάτσου, του Κανελλόπουλου, του Πλαστήρα, του Γεωρ. Παπανδρέου και άλλων αστών πολιτικών που για χρόνια και μέχρι τις μέρες μας σχεδόν υπηρέτησαν μέσα από κυβερνητικές θέσεις και θεσμούς το αστικό κράτος, έχοντας ως εκτελεστικά όργανα τους συνεργάτες των Γερμανών, τους ταγματασφαλίτες, όπως ο Σκαλούμπακας, ο Βασιλόπουλος, ο Μπαϊρακτάρης και τους μετέπειτα δικτάτορες της χούντας όπως ο Ιωαννίδης. Αυτούς που χρησιμοποίησαν όλες τις μεθόδους των γερμανοφασιστικών στρατοπέδων, των εγγλέζικων συρμάτων στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, αναβαθμίζοντάς τες με “νέες και βελτιωμένες” αμερικανικές μεθόδους για να επιβάλουν την εξουσία της τάξης τους, καταστέλλοντας έτσι την αντίσταση του “εχθρού λαού” που είχαν απέναντί τους. Όλοι μαζί έβαλαν τη σφραγίδα τους η χώρα να γίνει ένα απέραντο στρατόπεδο, που τα σκήπτρα της βαρβαρότητας και της απανθρωπιάς κέρδισε η Μακρόνησος -το διαβολονήσι όπως το ονόμασαν οι κρατούμενοί του, το Νταχάου της Μεσογείου, όπως πολλοί τη γνωρίζουν σε όλο τον κόσμο.
Αυτή την ιστορία έχουμε την ευθύνη να διαφυλάξουμε ως μέλη της ΠΕΚΑΜ, απόγονοι των Μακρονησιωτών, καθήκον που μας ανατέθηκε από τα ιδρυτικά της μέλη. Βασικό καθήκον που μας άφησαν είναι να συνεχίσουμε την προσπάθειά τους για συλλογή μαρτυριών, φωτογραφιών και άλλων ντοκουμέντων που μπορεί να βρίσκονται στα χέρια των απογόνων τους και που θα μας δώσουν τη δυνατότητα να ρίξουμε περισσότερο φως, να βαθύνουμε στην ιστορία της Μακρονήσου.
Η ΠΕΚΑΜ από την ίδρυσή της το 1988 έβαλε κύριο καθήκον τη διατήρηση της Μακρονήσου ως ιστορικού τόπου, τη συντήρηση των κτισμάτων και των εγκαταστάσεων των στρατοπέδων, για να μπορούν οι νεότεροι μέσα από τις επισκέψεις τους να κατανοούν και μαθαίνουν την αληθινή ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Με τον αγώνα των Μακρονησιωτών – πρώην δεσμωτών κατάφεραν το 1989 η Μακρόνησος να χαρακτηριστεί με Υπουργική Απόφαση ως ιστορικός τόπος. Από τότε ξεκινάει ένας συνεχής αγώνας δεκαετιών με διεκδικήσεις να συντηρηθούν και όπου είναι δυνατόν να επισκευαστούν τα κτίρια. Κτίρια που χρόνο με τον χρόνο καταρρέουν και γκρεμίζονται, εξαφανίζοντας μαζί και την ιστορία τους. Οι Φούρνοι και το Θέατρο του Α΄ Τάγματος, που επισκευάστηκαν για τις κυβερνητικές φιέστες του ΠΑΣΟΚ, αφέθηκαν από τότε στο έλεος του καιρού, παρά το μόνιμο αίτημα των ΔΣ της ΠΕΚΑΜ να γίνει μουσείο που θα λειτουργεί με δική μας ευθύνη. Για την κατάσταση αυτή οι ευθύνες βαρύνουν όλες τις κυβερνήσεις από τη μεταπολίτευση και μετά. Η αλήθεια είναι πως στις διεκδικήσεις και τα αιτήματα του ΔΣ, κανείς δεν μας λέει όχι. Μας χτυπούν με συμπάθεια την πλάτη, μας δίνουν υποσχέσεις, μα ταυτόχρονα πάντα επικαλούνται ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα. Εμείς τους λέμε: Λεφτά για τις επιδοτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων, για φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών και αύξηση των εξοπλιστικών ΝΑΤΟικών δαπανών στο πλαίσιο της πολεμικής οικονομίας έχετε. Τα ποσά που απαιτούνται για τη διατήρηση της ιστορικότητας της Μακρονήσου είναι ψίχουλα μπροστά σ΄ αυτά που διαθέτετε σε όλους αυτούς!!!
Βέβαια, η αδιαφορία αυτή κρύβει και μία άλλη πλευρά. Μύχιος πόθος του αστικού πολιτικού κόσμου είναι να ακυρωθεί ο χαρακτηρισμός της Μακρονήσου ως ιστορικού τόπου και τα κτίσματά της ως διατηρητέα. Κατά καιρούς έχουν γίνει προσπάθειες να εγκατασταθούν ιχθυοκαλλιέργειες, να μπουν ανεμογεννήτριες, να γίνουν συνεδριακά κέντρα για να αναπτυχθεί ο ιστορικός τουρισμός κ.ά. Καταπατητές εμφανίστηκαν πάνω στο νησί. Με τις επίμονες προσπάθειές μας και τις γενικότερες αντιδράσεις οι προσπάθειες αυτές εμποδίστηκαν.
Το τελευταίο διάστημα συναντάμε και τις απαγορεύσεις του ΥΠΠΟ, κυρίως στο όνομα της επικινδυνότητας των κτισμάτων αλλά και του χαρακτηρισμού της ως ιστορικού τόπου, όποτε χρειάζεται ειδική άδεια για την επίσκεψη στο νησί. Από την άλλη κουφάρια αυτοκινήτων και μπάζα βρίσκονται μέσα στις εγκαταστάσεις των στρατοπέδων, επισπεύδοντας τη διάβρωσή τους, τα ζώα σταβλίζονται μέσα στα κτίρια, οι δρόμοι που οδηγούν στα στρατόπεδα έχουν εγκαταλειφθεί. Χρόνο με τον χρόνο που επισκεπτόμαστε το νησί τα σημάδια της καταστροφής γίνονται όλο και πιο φανερά. Δυσκολευόμαστε να εντοπίσουμε τα κτίρια και τις εγκαταστάσεις των στρατοπέδων. Στην ΠΕΚΑΜ σύμφωνα με την άδεια που παίρνουμε από το ΥΠΠΟ “κατ΄ εξαίρεση”, για τη σημερινή επίσκεψη – εκδήλωση κατ’ εξαίρεση χορηγείται η άδεια για την επίσκεψη στο νησί και απαγορεύεται κάθε δική μας παρέμβαση στο χώρο. Εύλογα είναι όμως τα ερωτήματα που μας δημιουργούνται από παράδειγμα από ποιον πήρε την άδεια ο εφοπλιστής Μαρτίνος για να επισκευάσει τον Άγιο Γιώργη ή να παρεμβαίνει σε διπλανά κτίήρια, κτίσματα που έκτισαν με τα χέρια τους οι κρατούμενοι του Β΄ Τάγματος και να μεταφέρει καραβιές προσκυνητών πάνω στο νησί; Είμαστε σίγουροι πως άδεια δεν έχει, διαθέτει όμως την ανοχή της Διεύθυνσης Νεωτέρων Μνημείων και την αμέριστη συνδρομή του Δήμου Κέας, ενώ ταυτόχρονα οι διαφημίσεις των τουριστικών γραφείων που οργανώνουν εκδρομές στη Μακρόνησο γεμίζουν το ίντερνετ, χωρίς κανείς να τις βλέπει και να βάζει εμπόδια.
Γνωρίζουμε πως τα ιστορικά μνημεία αφυπνίζουν και εμψυχώνουν τους λαούς σε όλο τον κόσμο. Στην Ευρώπη για να ξεριζώσουν την ιστορική μνήμη γκρεμίζουν τα αγάλματα των Μαρξ, Ενγκελς Λένιν, τα μνημεία του σοβιετικού στρατού για να σβήσουν από τη μνήμη των λαών της την ιδεολογία του μαρξισμού – λενινισμού και μεγαλειώδη νίκη του Κόκκινου Στρατού, απέναντι στο τέρας του φασισμού, που έθρεψε και θρέφει πάντα το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Στην Ελλάδα πάνε να σβήσουν από τον χάρτη τη Μακρόνησο, τη Γυάρο, άλλους τόπους εξορίας που ξυπνούν μνήμες και αφυπνίζουν συνειδήσεις.
Εμείς ως ΔΣ της ΠΕΚΑΜ συνεχιζουμε και διεκδικούμε:
– Να επισκευαστούν άμεσα οι φούρνοι σύμφωνα με τη μελέτη που έχουμε καταθέσει στο ΥΠΠΟ και να δοθούν στην ΠΕΚΑΜ για τη λειτουργία Μουσείου πάνω στο νησί.
– Να καθαριστούν και να σηματοδοτηθούν οι δρόμοι που οδηγούν στα στρατόπεδα.
– Να απομακρυνθούν άμεσα μπάζα και τα κουφάρια των αυτοκινήτων.
Με ευθύνη του ΥΠΠΟ να απομακρυνθούν άμεσα εγκαταστάσεις και παρεμβάσεις που έχουν γίνει από κτηνοτρόφους που χρησιμοποιούν τις δομές των στρατοπέδων για την στάβλιση και το πότισμα των ζώων.
Να σταματήσει οποιαδήποτε ενέργεια που αλλοιώνει το ιστορικό περιεχόμενο των στρατοπέδων, όπως επισκευές ναών και κτισμάτων από τρίτους για τους ιδιωτικούς τους σκοπούς και να απαγορευτούν εκδηλώσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορία των στρατοπέδων της Μακρονήσου.
Τιμάμε τους Μακρονησιώτες κομμουνιστές, τους αγωνιστές που σε όλη τους τη ζωή κράτησαν ψηλά το κεφάλι, φυλάμε την ιστορία τους. Την ιστορία που έγραψε ο λαός μας με αίμα και παίρνουμε τη σκυτάλη για να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας στην κοινωνία που θα είναι στο ύψος των αναγκών και των ονείρων μας.
Παλεύουμε για τη συντήρηση της Μακρονήσου, παλεύουμε για τη διαφύλαξη της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας!».
