Κατηγορία Ανακοίνωση

Μνήμη Γ. Σαμπατάκου

 Σαν σήμερα 6 Αυγούστου 1948  δολοφονήθηκε από  το αστικό κράτος και τους ξένους συνεργάτες του ο Γ. Σαμπατάκος στη Μακρόνησο. Ο Σαμπατάκος γεννήθηκε το 1929 στον Άνω Καρέα Μάνης. Μαθητής οργανώθηκε στο μεσοπόλεμο στην ΟΚΝΕ και κατόπιν στο ΚΚΕ.
Ως φοιτητής της ΑΣΟΕΕ και μέλος την ΕΠΟΝ παίρνει μέρος στην Αντίσταση του λαού κατά της φασιστικής Γερμανικής  κατοχής . Κατά την περίοδο της λευκής τρομοκρατίας διώκεται για την αντιστασιακή του δράσης, Το 1947 βρέθηκε με χιλιάδες άλλους στρατιώτες κομμουνιστές και αγωνιστές της Αντίστασης  στη Μακρόνησο συγκεκριμένα στο ΑΕΤΟ , στο “κόκκινο Τάγμα”. Από τον Απρίλη του 1948 λόγω της άρνησης του να υπογράψει δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης του ΚΚΕ κλείνεται στο “σύρμα” , στην απομόνωση, μαζί με άλλους συγκρατούμενούς του .
Παρά τα βασανιστήρια και τους ψυχολογικούς εκβιασμούς που υπέστη κράτησε αταλάντευτη  παλικαρίσια στάση απέναντι στο αστικό ελληνικό κράτος και τους μηχανισμούς εξόντωσης χιλιάδων αγωνιστών.
Στις 6 Αυγούστου 1948 , αρνούμενος και πάλι να υπογράψει δήλωση , δολοφονείται μετά από άγρια βασανιστήρια .

Εκδήλωση τιμής 11/7/2026 στις γυναίκες εξόριστες στο Στρατόπεδο γυναικών Χίου ( 1948-49)

Το μνημειο του β παραρτήματος του Στρατοπέδου εξοριστων γυναικών Χιου που στήθηκε στο 7ο δημ Σχολείο Χιου απο την ΚΕ του ΚΚΕ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΕΚΑΜ ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΟΡΓΕΤΤΑ 

Εκ μέρους του ΔΣ της ΠΕΚΑΜ σας ευχαριστούμε για την
πρόσκληση στη σημερινή εκδηλωση τιμής στις ηρωίδες
εξόριστες γυναίκες στο στρατόπεδο της Χίου. Με ιδιαίτερο
ενδιαφέρον και συγκίνηση διαβάσαμε το νέο βιβλίο των
συντρόφων μας Γιώργη και Γιάννη Αμπαζη , αποτέλεσμα
διεξοδικης μελέτης αρχείων και ντοκουμέντων και
συλλογικής βοήθειας της ΤΟ Χίου του ΚΚΕ. Εκδόσεις όπως
αυτή βοηθούν να γνωρίσουν οι νεώτεροι την ιστορία του
τόπου τους, αλλά κυρίως να κατανοηθεί από που άντλησαν
τη δύναμη και την αντοχή οι αγωνίστριες αυτές που έμειναν
αλύγιστες παρά τις απάνθρωπες συνθήκες που
αντιμετώπισαν από σύσσωμο το αστικο πολιτικό σύστημα.
Ήταν η περίοδος μετά την απελευθέρωση της χώρας από την
τριπλή κατοχή και κρίνονταν πλέον σε τίνος τα χέρια θα
πέρναγε η εξουσία . Στην αστική τάξη και τους πολιτικούς της
εκπροσώπους που την περίοδο της Κατοχής είτε έμειναν και
συνεργάστηκαν με τους κατακτητές , είτε έφυγαν από τη
χώρα αφήνοντας το λαό στη τύχη του, ή θα περνούσε στα
χέρια του λαού, που οργανωμένα μέσα από τις γραμμές του
ΕΑΜ , της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ και με την καθοδήγηση του
ΚΚΕ απελευθέρωσαν την Ελλάδα. Αυτού του λαού που όσο
πάλευε για την ελευθερία του από το ξενικό ζυγο,
ονειρεύονταν παράλληλα να οικοδομήσει μια κοινωνία
απαλλαγμένη από την ανθρώπινη εκμετάλλευση , όπως αυτή
που χτίζονταν πλέον και έξω από τα σύνορα της Σοβιετικής
Ένωσης σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης, μια κοινωνία που
τα πρώτα φύτρα των λαογεννητων θεσμών γνώρισαν οι
άνθρωποι του μόχθου και του αγώνα στις πόλεις και τα
χωριά που απελευθερώνονταν από τον ΕΛΑΣ .

Η ιστορία του στρατοπέδου γυναικών της Χίου είναι άρρηκτα
δεμένη με τη διαδρομή τους στα γυναικεία στρατόπεδα στο
Τρίκερι και τη Μακρόνησο. Πρόκειται για γυναίκες
γαλουχημενες με τα ιδανικά του συλλογικού και
οργανωμένου αγώνα, της αλληλεγγύης , του σεβασμού της
γυναικείας προσωπικότητας και της ισοτιμιας στον κοινό
αγώνα που έδιναν με τους συντρόφους για την απαλλαγή της
κοινωνίας από τη σαπίλα του καπιταλισμού. Αυτά τα ιδανικά
ήταν που τις ατσαλωσαν και παρά τις απάνθρωπες συνθήκες
που αντιμετώπισαν στις εξορίες και τις φυλακές
αταλάντευτα συνέχισαν να παλεύουν μέχρι την τελική νίκη
της τάξης τους . Μαζί τους και οι γυναικες που αρνήθηκαν να
προδώσουν το αίμα των παιδιών των συζύγων ,των
αδελφών τους υπογράφοντας δήλωση μετανοίας και
αποκήρυξης του δικαίου αγώνα του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του
ΕΛΑΣ και στη συνέχεια του ΔΣΕ και κυρίως του ΚΚΕ που ήταν
ο καθοδηγητής και ο αιμοδότης αυτού του αγώνα.
Για αυτή την αμετανόητη στάση τους μεταφέρονται το 1949
από τη Χίο στο Τρίκερι και στις αρχές του 1950 στο
θανατονησι της Μακρονήσου. Και η Μακρόνησος δεν ήταν
απλά ένας ακόμα τρόπος εξορίας. Εκεί οι γυναίκες
υπαχθηκαν στον Οργανισμό Αναμόρφωσης Μακρονήσου ,
βρέθηκαν δηλαδή κάτω από τις διαταγές του στρατού ,
έχοντας να αντιμετωπίσουν τους ΑΜιτες του Ιωαννίδη και
του Παπαγιαννοπούλου, τα βασανιστήρια ,τις βρισιες, τις
κακουχίες και τους εξευτελισμούς. Μάνες με παιδιά, νέες
κοπέλες και ηλικιωμένες δέχθηκαν χωρίς καμία διάκριση το
μένος των αναμορφωτων τους από την πρώτη στιγμή που
πάτησαν το πόδι τους στο επονομαζόμενο Νταχάου της
Μεσογείου.

Η αποστολή τους στη Μακρόνησο είχε διπλό σκοπό. Από τη
μια να αποσπάσει υπογραφές αποκήρυξης του ΚΚΕ που
παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των διωκτών τους στις
αρχές του 1950 περισσότερες από 1000 γυναίκες έστεκαν
όρθιες , αλύγιστες και από την άλλη να επιδράσουν πιεστικά
στους άνδρες της Μακρονήσου και να κάμψουν το ηθικό τους
βλέποντας τες να περνούν τα ίδια μαρτυρία με αυτούς. Οι
προσδοκίες όμως των αστων για μια ακόμα φορά
διαψεύστηκαν . Οι άντρες εμψύχωσαν τις γυναικες και
γυναίκες με τη σειρά τους τους άντρες. Στάθηκαν
παληκαρισια μπρος στους διώκτες τους, όπως είχαν κάνει
προηγουμένως στη Χίο και το Τρίκερι , αξιοθαύμαστες για
τον ηρωισμό που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από αυτόν των
ανδρών . Εκατοντάδες οι αλύγιστες γυναίκες που
συμπλήρωσαν τον κατάλογο των ηρώων της Μακρονήσου.
Χιλιάδες ηρωικές πράξεις, τρόποι οργάνωσης και επιβίωσης
στις πλέον αντίξοες συνθήκες, που στηρίζονταν στις αρχές
της συντροφικότητας , της αλληλεγγύης και της πίστης στην
αναγκαιότητα της οργανωμένης πάλης είναι η
παρακαταθήκη που άφησαν σε εμάς , στις επόμενες γενιές,
για να βαδίσουμε στον ίδιο δρόμο μέχρι που τα όνειρα να
πάρουν μορφή και να γίνουν η ζωή που εκείνες πίστεψαν
πως έπρεπε να ζήσουν , η ζωή που πιστεύουμε κι εμείς ότι
αξίζει για μας και τα παιδιά μας. Μια ζωή όχι του δούλου που
σκύβει το κεφάλι, αλλά του Ανθρώπου με αρχές, με
αξιοπρέπεια και ιδανικά σε μια κοινωνία που οι συνθήκες
είναι ώριμες να γνωρίσουμε και να οικοδομήσουμε , τη
σοσιαλιστική – κομμουνιστική. Γιατί αυτός είναι ο μόνος
δρόμος για να απαλλαγούμε από τα βάσανα που γεννά το
κυνήγι της επιχειρηματικής κερδοφορίας και που οδηγεί

στην ανθρώπινη εκμετάλλευση, στους ιμπεριαλιστικούς
πολέμους και την προσφυγιά.
Τιμάμε και υποκλινόμαστε στο μεγαλείο ψυχής των
αλύγιστων γυναικών που ακολούθησαν το δύσκολο δρόμο
των εκτελεστικών αποσπασμάτων, των φυλακών και της
εξορίας στη πορεία τους από τη Χίο, στο Τρίκερι και τη
Μακρόνησο.
Αναλαμβάνουμε τη δέσμευση ως Δ.Σ της ΠΕΚΑΜ να
επαναλάβουμε την πρωτοβουλία που ειχαν πάρει οι γυναίκες
εξόριστες, το 1977 και να επισκεφτούμε οργανωμένα τους
τόπους τις τριπλής εξορίας των γυναικών, ξεκινώντας από
εδώ που κι εκείνες ξεκίνησαν τη Χιο. Γιατί οι Μακρονησιωτες
και οι Μακρονησιωτισες μπορει να μην είναι πια κοντά μας,
έχουμε όμως την υποχρέωση ως απόγονοί τους να διατηρήσουμε αθάνατη την μνήμη τους !!!

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΕΚΑΜ ΓΙΑ ΤΑ 78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ

    ΠΕΚΑΜ        

                              ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ Η  ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ 78 ΧΡΟΝΙΑ  ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ  ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ  ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΑΕΤΟ  ΤΗΣ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ                                      

Μέσα σε κλίμα ανάμεικτων συναισθημάτων συγκίνησης και αγωνιστικού ενθουσιασμού  πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 14 του Ιούνη 2026, με μεγάλη συμμετοχή και επιτυχία στον προαύλιο  χώρο της αίθουσας της Φιλαρμονικής Λαυρίου « ΕΥΤΕΡΠΗ» η εκδήλωση μνήμης της ΠΕΚΑΜ, για τα 78 χρόνια από τη δίκη που ακολούθησε μετά τη σφαγή των αλύγιστων κομμουνιστών και άλλων αντιστασιακών αγωνιστών, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ, κρατουμένων στο ΑΕΤΟ της Μακρονήσου στις 29/2 και 30/3 του 1948, από τα όργανα καταστολής του αστικού κράτους,

Η όλη εκδήλωση εξελίχτηκε  μπροστά απ΄ αυτή την αίθουσα, η οποία ανακαινίστηκε και λειτουργεί πλέον ως πολιτιστικό κέντρο, εκεί όπου συγκροτήθηκε το έκτακτο στρατοδικείο Λαυρίου, το οποίο λειτούργησε από τις 10 έως τις 22 Μάη του 1948 για να δικάσει τους επιζώντες της σφαγής με την κατηγορία « της υποκίνησης σε στάση κατά της Διοικήσεως του στρατοπέδου και της πατρίδας με σκοπό την  απόσπαση μέρους του ελληνικού εδάφους  και  την παράδοσή του στους Βουλγάρους !!!!.».

Στο στρατοδικείο σύρθηκαν 150 άτομα, τα 50 εκ των οποίων δεν είχαν ούτε καν δικηγόρο υπεράσπισης. Με ανυπόστατες κατηγορίες, με ψευδομάρτυρες που έπεφταν συνεχώς σε αντιφάσεις, έγινε μία δίκη παρωδία.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλία  της Μαριάννας Οργέτα, προέδρου του Δ.Σ. της ΠΕΚΑΜ η οποία ανέφερε ότι το Λαύριο προτιμήθηκε για τη συγκρότηση του έκτακτου στρατοδικείου, γιατί η αστική κυβέρνηση πίστευε ότι θα δημιουργούσε αυταπάτες στη κοινή γνώμη για μια δικαιότερη δίκη απ΄ ότι πάνω στο νησί, αλλά και γιατί έτσι θα απέκλειε από μάρτυρες υπεράσπισης των υπόδικων, τους άλλους φαντάρους, που οι ζωντανές τους μαρτυρίες θα χαλούσαν το προβοκατόρικο σχέδιό της.

Όμως αυτή η επιλογή είχε κι έναν ακόμα σκοπό: «Να στείλει ένα μήνυμα ισχύος και φόβου το αστικό κράτος στον εργατόκοσμο της πρωτεύουσας που στήριζε, επηρεάζονταν, ή έβλεπε με συμπάθεια τον μεγαλειώδη αγώνα του ΔΣΕ και του ΚΚΕ για την κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας».

Οι περισσότερες κατηγορίες καταρρίφθηκαν. Η πλειοψηφία των κατηγορουμένων δικάστηκε σε ποινές πολυετούς ή μικρότερης διάρκειας. Οι 5 θανατικές καταδίκες δεν εκτελέστηκαν ποτέ, αφού οι ανυπόστατες κατηγορίες οδήγησαν ακόμα και τον πρόεδρο του στρατοδικείου και δηλώσει «ελπίζω αυτές οι ποινές να μην εκτελεστούν ποτέ»!!!!

Συνεχίζοντας η  πρόεδρος της ΠΕΚΑΜ επισήμανε ότι μέσα από την ιστορία της Μακρονήσου, μέσα από την ιστορία και τους αγώνες του εργατικού λαϊκού κινήματος, σήμερα που οι συνθήκες όξυνσης όλων των αντιθέσεων και των αδιεξόδων του καπιταλιστικού συστήματος που εμπλέκουν όλο και περισσότερους λαούς σε εμπόλεμες καταστάσεις, μπορούμε να βγάλουμε πολύτιμα συμπεράσματα τόσο για τη στάση που πρέπει να κρατήσουμε εμείς, ο λαός, οι εργαζόμενοι, όσο και για το ρόλο των αστικών κομμάτων και των κυβερνήσεων που για να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, δημιουργούν κάποιους δήθεν αντίπαλους πόλους, ή εμφανίζουν   νέους και παλιούς «σωτήρες» προκειμένου να διαιωνίσουν την εξουσία της αστικής τάξης που με συνέπεια όλοι υπηρετούν.

Απέναντι σ΄ αυτές τις πολιτικές επιλογές, τόνισε, είναι ζωτική ανάγκη ο λαός μας να μην εγκλωβιστεί σε διλήμματα και ψεύτικες ελπίδες. Αλλά αντίθετα, απέναντι σ΄ όλους αυτούς ο λαός πρέπει να συνεχίσει να ορθώνει το ανάστημά του. Να συνεχίσει να παλεύει καθημερινά, συλλογικά και οργανωμένα μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με την ανάπτυξη αγώνων στους χώρους δουλειάς, διεκδικώντας καλύτερη υγεία, παιδεία και κοινωνικές παροχές, ενάντια στην εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τον πόλεμο. Και κατέληξε:

«Κρατάμε γερά το νήμα που μας παρέδωσαν οι Μακρονησιώτες αλύγιστοι ήρωες και πορευόμαστε σταθερά σ΄ αυτόν μέχρι την τελική νίκη. Μέχρι τη δικαίωση του αγώνα τους. Γιατί η καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν είναι μονόδρομος, δεν είναι η ζωή που μας αξίζει. Το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός. Θα νικήσουμε και θα τον οικοδομήσουμε».

Στη συνέχεια ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια  της  επανατοποθετηθήσας αναμνηστικής ιστορικής  πλάκας που είχε βάλει η ΠΕΚΑΜ σε εκδήλωση που διοργάνωσε το 2022 στο κτίριο ΈΥΤΕΡΠΗ’, η οποία αναφερόταν στη λειτουργία του Έκτακτου Στρατοδικείου Λαυρίου και είχε αφαιρεθεί λόγω της επισκευής του κτιρίου.

Η εκδήλωση κορυφώθηκε με αφηγηματικό δρώμενο από τα στιγμιότυπα της δίκης, ποιητικές απαγγελίες από τις ποιητικές συλλογές της Μαριάνθης Αλειφεροπούλου – Χαλβατζή, του Τάκη Σινόπουλου και του  Φώτη Αγγουλέ,  ανάμεσα στα  τραγούδια που το συγκρότημα Ρωμιοσύνη υπό τη Δ/νση του Τεό Λαζάρου αφιέρωσε στην εκδήλωση, μέσα από τη μελοποιημένη ποίηση του μεγάλου μας ποιητή Γ. Ρίτσου και άλλων σπουδαίων δημιουργών, κλείνοντας με αντάρτικα τραγούδια που ανέβασαν την αγωνιστική διάθεση του κοινού. Το Δ.Σ. ευχαριστεί όλους τους συντελεστές της παράστασης, μουσικούς, τραγουδιστές, τους καλλιτέχνες για τις απαγγελίες των ποιημάτων και τους φροντιστές του ήχου και του φωτισμού και όλους τους φίλους της ΠΕΚΑΜ που έδωσαν το αγωνιστικό τους «παρών» για την επιτυχία της εκδήλωσης.

 

ΤΟ  Δ.Σ.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ

ΙΣΤΟΡΙΚΗ – ΜΟΥΣΙΚΗ  ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ  14 ΙΟΥΝΙΟΥ  2026    ΩΡΑ  7:00  ΤΟ  ΑΠΟΓΕΥΜΑ  ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ¨ ΕΥΤΕΡΠΗ”

78  ΧΡΟΝΙΑ  ΑΠΟ ΤΗ  ΔΙΚΗ  ΤΩΝ  ΑΛΥΓΙΣΤΩΝ  ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ  ΜΕΤΑ ΤΗ  ΜΕΓΑΛΗ  ΣΦΑΓΗ  ΣΤΟ Α  ΕΤΟ

43Η ΜΑΡΑΘΩΝΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ (Π.Ε.Κ.Α.Μ)

 

ΑΓ. ΑΣΩΜΑΤΩΝ 31 ΑΘΗΝΑ  Τ.Κ. 10553 ΤΗΛ. 2103247820  E-MAIL: info@pekam.org

 

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ

Το ΔΣ της Πανελλήνιας Ενωσης Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ)  συμμετέχοντας στο διήμερο Πανελλαδικής Αντιιμπεριαλιστικής Δράσης της ΕΕΔΥΕ  στις 16 και 17 Μάη, καλεί τα μέλη της να δώσουν μαζικό παρών στις εκδηλώσεις και στην 43η πορεία Ειρήνης.

   Την Κυριακή 17/5  εκκίνηση στις  8 π.μ., από τον Τύμβο του Μαραθώνα και θα  τερματίσει στις  8 μ.μ., στην Πλατεία Συντάγματος, όπου θα πραγματοποιηθεί μεγάλη συγκέντρωση και συναυλία.

Ως μέλη της ΠΕΚΑΜ,  απόγονοι των Μακρονησιωτών ηρώων, τιμάμε τη μνήμη και τους αγώνες που έδωσαν αψηφώντας τους εξευτελισμούς, τα βασανιστήρια, ακόμα και το θάνατο  γιατί πίστεψαν με όλες τους τις δυνάμεις στην αναγκαιότητα να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από τους πολέμους και την βαρβαρότητα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης για τα κέρδη των λίγων και ισχυρών.

Το νήμα αυτών των αγώνων κρατάμε κι εμείς σταθερά γιατί γνωρίζουμε πως μόνο έτσι θα βρουν δικαίωση οι θυσίες των εκατοντάδων χιλιάδων κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων τους  που αντιμετώπισαν τα εκτελεστικά αποσπάσματα με ψηλά το κεφάλι  και   θα προχωρήσουμε στην μόνη ρεαλιστική διέξοδο που έχει ανάγκη ολόκληρη η ανθρωπότητα, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

Τιμάμε την ιστορία της ΕΕΔΥΕ, τους αγώνες που διαχρονικά δίνει για έναν κόσμο χωρίς ιμπεριαλιστικούς πολέμους και υποκλινόμαστε στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη αντιπρόεδρου της ΕΕΔΥΕ – γιατρού, βαλκανιονίκη, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και τους συνοδοιπόρους του και  συμμετέχουμε και φέτος στις αντιιμπεριαλιστικές δράσεις που οργανώνει, γιατί

                           ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ:

  • Να αποδεχτούμε ως κανονικότητα την βαρβαρότητα των ιμπεριαλιστικών πολέμων  για τα κέρδη των μακελάρηδων των λαών.
  • Να μετατρέπεται η χώρα μας με ευθύνη της Κυβέρνησης και τη σύμφωνη γνώμη όλων των κομμάτων του Ευρωατλαντισμού από τη Σούδα μέχρι την Αλεξανδρούπολη και τη Λάρισα σε ένα απέραντο αμερικανονατοϊκό αεροπλανοφόρο  βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο το λαό μας και τους άλλους λαούς της περιοχής για τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων που καμιά σχέση δεν έχουν με τα λαϊκά  κυριαρχικά δικαιώματα .
  • Τις νέες αιματηρές θυσίες του λαού μας, για να δοθούν υπέρογκα ποσά σε πολεμικούς εξοπλισμούς των ιμπεριαλιστών, για όπλα μαζικής καταστροφής, που μας φέρνουν πιο κοντά από ποτέ σε ένα νέο παγκόσμιο ολοκαύτωμα.
  • Να ισοπεδώνονται σχολεία και νοσοκομεία, πόλεις ολόκληρες, να διαπράττονται γενοκτονίες και  εκατομμύρια άνθρωποι να ξεριζώνονται από την πατρίδα τους.

ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ: 

  • Για την απεμπλοκή της χώρας μας, από τις εγκληματικές επιθέσεις των ΗΠΑ – Ισραήλ σε  Ιράν , Λιβύη και σε  άλλους λαούς της Μέσης Ανατολής , για την απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
  • Για να σταματήσει η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού , ο απάνθρωπος αποκλεισμός της Κούβας από τις ΗΠΑ, πόλεμος στην Ουκρανία που μαίνεται για 4η χρονιά.
  • Γιατί απαιτούμε να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται σε αποστολές εκτός της χώρας. Στεκόμαστε στο πλευρό των στρατευμένων μας  που εναντιώνονται σ’ αυτές, αψηφώντας ποινές  και  εκφοβισμούς από  τα κυβερνητικά επιτελεία.
  • Γιατί δε θέλουμε να δούμε τα παιδιά μας στα φέρετρα με την σημαία της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, για να γεμίζουν τις τσέπες τους οι πετρελαιάδες, οι εφοπλιστές, οι έμποροι όπλων και οι κυβερνήσεις τους.

 

             ΟΛΟΙ  ΚΑΙ  ΟΛΕΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 17  ΜΑΗ        ΣΤΗΝ  43Η  ΜΑΡΑΘΩΝΙΑ  ΠΟΡΕΙΑ  ΕΙΡΗΝΗΣ 

 και στη Μεγάλη Αντιιμπεριαλιστική συγκέντρωση – συναυλία στις 8 μ.μ. στο Σύνταγμα.

 

 

Να σταματήσει τώρα η δίωξη του στρατιώτη Ρ. Τσούνη

Η ΠΕΚΑΜ καταγγέλλει την απαράδεκτη ποινή που επιβλήθηκε στον στρατιώτη τεθωρακισμένων Ρήγα Τσούνη  της 72 ΕΑΡΜΕΘ στη Σάμο. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Κυβέρνηση και το Υπουργείο Άμυνας ποινικοποιούν τη συμμετοχή στρατιωτών σε κινητοποιήσεις εργαζομένων ή  σε συσκέψεις συνδικάτων , όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση , στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΠΑΜΕ, όπου από το βήμα της  ο στρατιώτης κατήγγειλε την συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο του Ιράν , στο σφαγείο του ΝΑΤΟ , Ισραήλ και ΗΠΑ.
Αυτή η πολιτική της Κυβέρνησης προσπαθεί να τρομοκρατήσει τους νέους και το λαό ώστε να καταστείλει τις φωνές της οργής και της αγανάκτησης για τη συνεχιζόμενη στήριξη των μακελάρηδων των λαών της Μ. Ανατολής ( Παλαιστίνης, Λιβάνου και Ιράν ) από την ίδια την κυβέρνηση ,που στέλνει στην εμπόλεμη περιοχή όπλα, φρεγάτες και τα παιδιά του Λαού . Προσπαθεί επίσης να χρησιμοποιεί  νέους στρατευμένους,       που θα σκύβουν το κεφάλι σε κάθε επιταγή της καθως και σε επιταγές των ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ.
Οι στρατευμένοι νέοι κι ο λαός αγανακτούν, βλέποντας τη ζωη και τις ανάγκες τους να παίρνουν την κατηφόρα με την ακρίβεια να καλπάζει, τους φόρους να αυξάνονται , την παιδεία , υγεία να υποβαθμίζονται ολοένα και περισσότερο.  Δεν μπορούν να μένουν με σταυρωμένα χέρια και κλειστά στόματα.
Αυτές οι προσπάθειες για φίμωση των νέων και καταστολή του λαού θα πέσουν στο κενό .
Εμείς, απόγονοι των στρατευμένων νέων αγωνιστών που βρέθηκαν στη Μακρόνησο, επειδή ήθελαν μια λεύτερη πατρίδα από ντόπιους και ξένους δυνάστες , επειδή είχαν φωνή και σήκωσαν το κεφάλι ενάντια στην υποταγή της χώρας μας στους Ναζί κατακτητές , καταγγέλλουμε την πολιτική της Κυβέρνησης που στέλνουν πάτριοτ και φρεγατες μακριά από τα σύνορα και νέους στρατιωτικούς να γίνουν κιμάς στα κανόνια των ιμπεριαλιστών.
Απαιτούμε να σταματήσει η δίωξη του στρατιώτη Ρ. Τσούνη και όσων στρατιωτών έχουν φωνή και αντιδρούν στην πολιτική που καταδικάζει τον ελληνικό λαό στην ανέχεια προς χάρη των συμφερόντων της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών. 
Απεμπλοκή της χώρας μας από τον πόλεμο! 
Κάτω τα χέρια από τους στρατευμένους νέους που έχουν φωνή και διεκδικούν τα δικαιώματά τους. 
Κανένας φαντάρος και κανένας αξιωματικός έξω από τα σύνορα! 
ΤΟ ΔΣ ΠΕΚΑΜ 

ΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΔΣ της ΠΕΚΑΜ για το Πάσχα

 

( Η κάρτα φιλοτεχνήθηκε από κρατούμενους

στις φυλακές Κέρκυρας , 1953)

“Για την Ανάστασή σου , Λαέ μας, 

όλα τα δίνουμε κάθε στιγμή . 

Άλλοι στις μάχες 

κι εμείς στα κελιά μας 

του λυτρωμού σου 

να ‘ρθει η στιγμή ” 

( ευχές που στάλθηκαν από τις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ)

 

Παίρνουμε δύναμη από τη στάση ζωής των κομμουνιστών – αγωνιστών

και παλεύουμε σήμερα από το δικό μας μετερίζι

για να γίνει πράξη

η ΑΝΑΣΤΑΣΗ τω ΛΑΩΝ όλου του κόσμου!

Το ΔΣ της ΠΕΚΑΜ

 

ΓΙΑ ΤΗΝ 8η ΜΑΡΤΗ – ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ( 2026)

Με την πείρα και την Ιστορία των αλύγιστων γυναικών της Μακρονήσου

τιμάμε την 8η Μάρτη !

Η ΠΕΚΑΜ με την ευκαιρία της Παγκόσμιας ημέρας της Γυναίκας (8 Μάρτη) χαιρετίζει τις
εργαζόμενες, νέες, εργάτριες, αγρότισσες, αυτοαπασχολούμενες, μετανάστριες, που αγωνίζονται
για μια κοινωνία που θα καλύπτει τις ανάγκες τους, τις ανάγκες των παιδιών και των οικογενειών
τους. Για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, με ισοτιμία της γυναίκας , μόρφωση, υγεία, σταθερή
δουλειά. Με ωράρια και συνθήκες εργασίας στους τόπους δουλειάς που δεν θυσιάζουν ακόμα και
τη ζωή τους, για τα φέρουν βόλτα στις οικογενειακές τους υποχρεώσεις , όπως έγινε και με το
πρόσφατο εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ. Χαιρετίζει τις γυναίκες που
κατέβηκαν στο δρόμο και φέτος μαζί με τους συναδέλφους τους και τα παιδιά τους για να
καταδικαστούν μεγαλοεργοδότες και κυβερνήσεις που είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα στα Τέμπη,
βροντοφωνάζοντας «ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας»
Χαιρετίζουμε τις χιλιάδες εργαζόμενες που καταδικάζουν τα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών με τους
ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Ουκρανία στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα στη Γαζα,  στη
θάλασσα της Μεσογείου και της περιοχής μας στο Αιγαίο. Είναι αυτοί που εξαναγκάζουν χιλιάδες
μανάδες και παιδιά να παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς , της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Είναι οι ίδιοι ένοχοι (ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και ΕΕ) που δημιουργούν δεκάδες εστίες πολέμου, θέτουν σε
κίνδυνο τη ζωή στρατευμένων, ναυτεργατών που βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη και ολόκληρο το
λαό μας . Ένοχες διαχρονικά είναι και όλες οι κυβερνήσεις της χώρας μας (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ)
που δίνουν δισεκατομμύρια σε ΝΑΤΟικους εξοπλισμούς και εμπλέκουν τη χώρα μας στους
ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
Ως απόγονοι των εξόριστων αγωνιστριών και αγωνιστών της Μακρονήσου εμπνεόμαστε από τις
αξίες και τους αγώνες τους στην ΕΑΜικη Αντίσταση και το ΔΣΕ, κρατώντας ψηλά τη σημαία του
ταξικού αγώνα στα ξερονήσια και τις φυλακές .
Συνεχίζουμε τον αγώνα των γυναικών της Μακρονήσου που με ψηλά το κεφάλι αντιμετώπισαν τα
βασανιστήρια, την τρομοκρατία της αρπαγής των παιδιών τους, τις συνθήκες εξαθλίωσης στο
κάτεργο της Μακρονήσου – το Νταχάου της Μεσογείου, που οδηγούσαν μέχρι την τρέλα και τον
θάνατο και που επιβλήθηκαν από το αστικό κράτος. Αυτών των γυναικών που όχι μόνο έμειναν
αλύγιστες στην απαίτηση της αστικής τάξης και των αγγλοαμερικάνων συμμάχων της να
υπογράψουν δήλωση μετανοίας, αλλά που με την στάση τους ατσάλωσαν ακόμα περισσότερο τους
μακρονησιώτες φαντάρους και πολιτικούς κρατούμενους να συνεχίσουν τον τιτάνιο αγώνα που
έδιναν.
Η ΠΕΚΑΜ τιμώντας την 8ης Μάρτη – μέρα αφιερωμένη στους αγώνες των γυναικών του μόχθου,
παλεύει ενάντια τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στις αιτίες που τον γεννούν και απαιτεί:
– Να κλείσουν οι αμερικανοΝΑΤΟικές που καμία σχέση δεν έχουν με την ασφάλεια της χώρας.
– Η Ελλάδα να απεμπλακεί από το σφαγείο της Μ. Ανατολής και κάθε άλλη ανάμειξη σε πολεμικές
αποστολές εκτός των συνόρων της χώρας μας. Να γυρίσουν τώρα τα πολεμικά πλοία και κάθε

στρατιωτικό τμήμα που βρίσκεται εκτός συνόρων, οι patriot από τη Σαουδική Αραβία, στην
Ελλάδα. Δεν έχουν καμιά δουλειά έξω από τα σύνορα μας.
– Να γίνει η Μεσόγειος θάλασσα ειρήνης ανάμεσα σε γειτονικούς λαούς κι όχι θάλασσα πνιγμών
κατατρεγμένων ανθρώπων , θάλασσα πυραύλων και πολέμων.
– Να παρθούν μέτρα για τους Έλληνες ναυτεργάτες της εμπόλεμης ζώνης και να γυρίσουν ασφαλείς
στη χώρα μας.
Ενώνουμε τη φωνή μας με τις γυναίκες που δίνουν κοινό αγώνα μαζί με άνδρες εκεί που δουλεύουν
και ζουν διεκδικώντας τα δικαιώματά τους στην σταθερή εργασία – 8ωρο, 5νθήμερο, μέτρα
προστασίας στους χώρους δουλειάς, προστασία της μητρότητας , κάλυψη των σύγχρονων
κοινωνικών αναγκών.
Συνεχίζουμε τους αγώνες των γυναικών του Σικάγο, όλων όσων αγωνίστηκαν ενάντια στη σαπίλα
της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης , με το βλέμμα σταθερά στραμμένο να ζήσουμε εμείς και οι
οικογένειές μας στον κόσμο που θα ανταποκρίνεται στην απαίτηση να απολαμβάνουμε όλα όσα
εμείς δημιουργούμε καθημερινά με τη δουλειά μας.