ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΠΕΚΑΜ ΜΑΡΙΑΝΝΑΣ ΟΡΓΕΤΤΑ
Εκ μέρους του ΔΣ της ΠΕΚΑΜ σας ευχαριστούμε για την
πρόσκληση στη σημερινή εκδηλωση τιμής στις ηρωίδες
εξόριστες γυναίκες στο στρατόπεδο της Χίου. Με ιδιαίτερο
ενδιαφέρον και συγκίνηση διαβάσαμε το νέο βιβλίο των
συντρόφων μας Γιώργη και Γιάννη Αμπαζη , αποτέλεσμα
διεξοδικης μελέτης αρχείων και ντοκουμέντων και
συλλογικής βοήθειας της ΤΟ Χίου του ΚΚΕ. Εκδόσεις όπως
αυτή βοηθούν να γνωρίσουν οι νεώτεροι την ιστορία του
τόπου τους, αλλά κυρίως να κατανοηθεί από που άντλησαν
τη δύναμη και την αντοχή οι αγωνίστριες αυτές που έμειναν
αλύγιστες παρά τις απάνθρωπες συνθήκες που
αντιμετώπισαν από σύσσωμο το αστικο πολιτικό σύστημα.
Ήταν η περίοδος μετά την απελευθέρωση της χώρας από την
τριπλή κατοχή και κρίνονταν πλέον σε τίνος τα χέρια θα
πέρναγε η εξουσία . Στην αστική τάξη και τους πολιτικούς της
εκπροσώπους που την περίοδο της Κατοχής είτε έμειναν και
συνεργάστηκαν με τους κατακτητές , είτε έφυγαν από τη
χώρα αφήνοντας το λαό στη τύχη του, ή θα περνούσε στα
χέρια του λαού, που οργανωμένα μέσα από τις γραμμές του
ΕΑΜ , της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ και με την καθοδήγηση του
ΚΚΕ απελευθέρωσαν την Ελλάδα. Αυτού του λαού που όσο
πάλευε για την ελευθερία του από το ξενικό ζυγο,
ονειρεύονταν παράλληλα να οικοδομήσει μια κοινωνία
απαλλαγμένη από την ανθρώπινη εκμετάλλευση , όπως αυτή
που χτίζονταν πλέον και έξω από τα σύνορα της Σοβιετικής
Ένωσης σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης, μια κοινωνία που
τα πρώτα φύτρα των λαογεννητων θεσμών γνώρισαν οι
άνθρωποι του μόχθου και του αγώνα στις πόλεις και τα
χωριά που απελευθερώνονταν από τον ΕΛΑΣ .
Η ιστορία του στρατοπέδου γυναικών της Χίου είναι άρρηκτα
δεμένη με τη διαδρομή τους στα γυναικεία στρατόπεδα στο
Τρίκερι και τη Μακρόνησο. Πρόκειται για γυναίκες
γαλουχημενες με τα ιδανικά του συλλογικού και
οργανωμένου αγώνα, της αλληλεγγύης , του σεβασμού της
γυναικείας προσωπικότητας και της ισοτιμιας στον κοινό
αγώνα που έδιναν με τους συντρόφους για την απαλλαγή της
κοινωνίας από τη σαπίλα του καπιταλισμού. Αυτά τα ιδανικά
ήταν που τις ατσαλωσαν και παρά τις απάνθρωπες συνθήκες
που αντιμετώπισαν στις εξορίες και τις φυλακές
αταλάντευτα συνέχισαν να παλεύουν μέχρι την τελική νίκη
της τάξης τους . Μαζί τους και οι γυναικες που αρνήθηκαν να
προδώσουν το αίμα των παιδιών των συζύγων ,των
αδελφών τους υπογράφοντας δήλωση μετανοίας και
αποκήρυξης του δικαίου αγώνα του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του
ΕΛΑΣ και στη συνέχεια του ΔΣΕ και κυρίως του ΚΚΕ που ήταν
ο καθοδηγητής και ο αιμοδότης αυτού του αγώνα.
Για αυτή την αμετανόητη στάση τους μεταφέρονται το 1949
από τη Χίο στο Τρίκερι και στις αρχές του 1950 στο
θανατονησι της Μακρονήσου. Και η Μακρόνησος δεν ήταν
απλά ένας ακόμα τρόπος εξορίας. Εκεί οι γυναίκες
υπαχθηκαν στον Οργανισμό Αναμόρφωσης Μακρονήσου ,
βρέθηκαν δηλαδή κάτω από τις διαταγές του στρατού ,
έχοντας να αντιμετωπίσουν τους ΑΜιτες του Ιωαννίδη και
του Παπαγιαννοπούλου, τα βασανιστήρια ,τις βρισιες, τις
κακουχίες και τους εξευτελισμούς. Μάνες με παιδιά, νέες
κοπέλες και ηλικιωμένες δέχθηκαν χωρίς καμία διάκριση το
μένος των αναμορφωτων τους από την πρώτη στιγμή που
πάτησαν το πόδι τους στο επονομαζόμενο Νταχάου της
Μεσογείου.
Η αποστολή τους στη Μακρόνησο είχε διπλό σκοπό. Από τη
μια να αποσπάσει υπογραφές αποκήρυξης του ΚΚΕ που
παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των διωκτών τους στις
αρχές του 1950 περισσότερες από 1000 γυναίκες έστεκαν
όρθιες , αλύγιστες και από την άλλη να επιδράσουν πιεστικά
στους άνδρες της Μακρονήσου και να κάμψουν το ηθικό τους
βλέποντας τες να περνούν τα ίδια μαρτυρία με αυτούς. Οι
προσδοκίες όμως των αστων για μια ακόμα φορά
διαψεύστηκαν . Οι άντρες εμψύχωσαν τις γυναικες και
γυναίκες με τη σειρά τους τους άντρες. Στάθηκαν
παληκαρισια μπρος στους διώκτες τους, όπως είχαν κάνει
προηγουμένως στη Χίο και το Τρίκερι , αξιοθαύμαστες για
τον ηρωισμό που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από αυτόν των
ανδρών . Εκατοντάδες οι αλύγιστες γυναίκες που
συμπλήρωσαν τον κατάλογο των ηρώων της Μακρονήσου.
Χιλιάδες ηρωικές πράξεις, τρόποι οργάνωσης και επιβίωσης
στις πλέον αντίξοες συνθήκες, που στηρίζονταν στις αρχές
της συντροφικότητας , της αλληλεγγύης και της πίστης στην
αναγκαιότητα της οργανωμένης πάλης είναι η
παρακαταθήκη που άφησαν σε εμάς , στις επόμενες γενιές,
για να βαδίσουμε στον ίδιο δρόμο μέχρι που τα όνειρα να
πάρουν μορφή και να γίνουν η ζωή που εκείνες πίστεψαν
πως έπρεπε να ζήσουν , η ζωή που πιστεύουμε κι εμείς ότι
αξίζει για μας και τα παιδιά μας. Μια ζωή όχι του δούλου που
σκύβει το κεφάλι, αλλά του Ανθρώπου με αρχές, με
αξιοπρέπεια και ιδανικά σε μια κοινωνία που οι συνθήκες
είναι ώριμες να γνωρίσουμε και να οικοδομήσουμε , τη
σοσιαλιστική – κομμουνιστική. Γιατί αυτός είναι ο μόνος
δρόμος για να απαλλαγούμε από τα βάσανα που γεννά το
κυνήγι της επιχειρηματικής κερδοφορίας και που οδηγεί
στην ανθρώπινη εκμετάλλευση, στους ιμπεριαλιστικούς
πολέμους και την προσφυγιά.
Τιμάμε και υποκλινόμαστε στο μεγαλείο ψυχής των
αλύγιστων γυναικών που ακολούθησαν το δύσκολο δρόμο
των εκτελεστικών αποσπασμάτων, των φυλακών και της
εξορίας στη πορεία τους από τη Χίο, στο Τρίκερι και τη
Μακρόνησο.
Αναλαμβάνουμε τη δέσμευση ως Δ.Σ της ΠΕΚΑΜ να
επαναλάβουμε την πρωτοβουλία που ειχαν πάρει οι γυναίκες
εξόριστες, το 1977 και να επισκεφτούμε οργανωμένα τους
τόπους τις τριπλής εξορίας των γυναικών, ξεκινώντας από
εδώ που κι εκείνες ξεκίνησαν τη Χιο. Γιατί οι Μακρονησιωτες
και οι Μακρονησιωτισες μπορει να μην είναι πια κοντά μας,
έχουμε όμως την υποχρέωση ως απόγονοί τους να διατηρήσουμε αθάνατη την μνήμη τους !!!